Od Alexis

Rozmyślając nad moim przeznaczeniem wygnało mnie na samiutki koniec mojej jaskini. Moja własna rodzona matka. Jedna z najlepszej piątki. Tak tak z piątki. Ja będę z pierwszej piątki. Ale najsilniejsza. Lata pracy i wysiłku i fizycznego jak i psyhicznego. Nagle od niechcenia przypomniał mi się Noxsus. Zaczęły mi łzy spływać po policzku. Dawno go nie widziałam. Otarłam kolejne łzy i poszłam poszukać miejsca treningowego. Maszerując brzegiem plaży doszłam do pomostu a raczej mostu. Zaciekawiłam się i poszłam tędy. Zaczęłam biec. Patrzyłam pod nogi by się nie potknąć i wpaść do morza. Kiedy zdychana zatrzymałam się. Podniosłam głowę. Doszłam do wyspy:




Kiedy wszystkie cztery łapy postawiłam na lądzie dookoła wyspy rozaplił się ogień na początku zwykły a póżniej mienił się kolorami w kolejności takiej:

  

A na końcu błękitny. Trenowałam ale bezskutecznie. Czegoś brakowało. Tęskniłam za kimś komu mogłabym powiedzieć "moje przeznaczenie jest znaleźć się w pierwszej piątce" a on by odpowiedział " będę cię wspierał przez cały ten czas". Ale nie było takiej osoby. Pomyślałam o Noxsusie. Rozpłakałam się. Pełna żalu ponowniłam nie udane próby moich mocach. Nie udało się. Poszłam odpocząć na plażę. Ogień się rozstąpił i zorbił mi przejście. Położyłam się bardzo blisko wody. Kiedy odpoczęłam wstałam i przejrzałam się w wodzie. Nagle zaszelściły krzaki. Przestraszyłam się i i gotowa zaatakować. Kiedy wyszedł zaatakowałam. Był to jeden wilk z watahy.

(jakaś miła osóbka dokończy)