- No cóż... - Zamyśliłam się. - Zdaje mi się, że stanowiska wyroczni są już zajęte, ale bez problemu możesz zostać szamanem oraz magiem, ale...
- Ale co?
- Czy to nie będzie dla ciebie za dużo? Nie chodzi mi to, że nie dasz sobie rady, ale możesz nie mieć czasu na swoje prywatne sprawy.
Wadera popatrzyła na mnie obojętnie.
- Nie martw się. Dam sobie radę. - Nie dałam tego po sobie poznać, ale gdzieś głęboko zaczęłam podziwiać Mononoke za jej podejście do świata. Mogłabym się wiele od niej nauczyć. Zauważyłam, że cisza pomiędzy nami przedłużyła się do granic możliwości. Któraś z nas powinna ją przerwać.
- Chciałabyś zobaczyć resztę terenów? - Zapytałam z nieukrywaną nadzieją w głosie. Chwilowo nie miałam nic do roboty, więc mogłam spędzić czas na pogawędce z innym wilkiem.
- Chętnie. - Odparła Mononoke. Uśmiechnęłam się szeroko. Towarzyszka wstała czekając aż ja zrobię to samo. Wolnym krokiem wyszłyśmy z jaskini. Ruszyłyśmy w stronę łąki. W międzyczasie opowiadałam waderze o historii Watahy, o której kiedyś mówiła mi Colet. Co chwila rzucałam zagadkowe spojrzenie z stronę Mononoke patrząc czy wciąż wciąż jest zainteresowana tym, o czym mówię. Kiedy upewniłam się, że tak jest, kontynuowałam.
- No, jesteśmy. - Uśmiechnęłam się. Przed nami roztaczała się równina, pokryta bujną trawą, która nie obumierała mimo pory roku. Chroniła ją magiczna siła wilków natury. Czule pogłaskałam jedno ze źdźbeł.
- To moje ulubione miejsce. - Szepnęłam, kiedy usłyszałam ciche piśnięcie. Ucieszyłam się. - Witaj Carlo.
- Carlo? Kto to?
- To ta mała mysz siedząca koło twojej łapy. - Zaśmiałam się. Wadera spojrzała na ziemię. Przysunęłam nos do zwierzątka trącając go. - To właśnie dzieki temu małemu szkodnikowi poznałam mojego obecnego partnera.
<Mononoke? A może chcesz, żeby ktoś dołączył o opowiadania? :)>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz